Visserij

Door de toevoer van water uit de Atlantische oceaan en het uitmonden van een aantal grote rivieren, ontstaat een perfect levensklimaat voor micro-organismen. Deze ideale omstandigheden stimuleren de ontwikkeling van plankton, wat de basis is van een uitgebreid voedselweb: het wordt gegeten door kleinere dieren (wormen, schelpen, kleine vissen), die op hun beurt ten prooi vallen aan grotere vissen, vogels en zeezoogdieren.

De Noordzee is dus een rijk gebied en een zeer belangrijke visgrond: 5% van de totale visvangst wereldwijd wordt hier gevangen. Maar de visserij-activiteit varieert sterk in de landen rond de Noordzee. De Belgische visvangst maakt slechts 1% uit van totale visvangst in de Noordzee die in 1995 iets minder dan 3.5 miljoen ton bedroeg voor vis en schelpdieren. Vooral Denemarken en Noorwegen spannen hier de kroon met respectievelijk 45% en 22%. Haring, schol, schelvis en kabeljauw zijn de belangrijkste soorten die voor menselijke consumptie gevangen worden.

De visserij heeft een groot effect op alle lagen van het ecosysteem. Door het omwoelen van de bodem verdwijnen biotopen, soorten worden weggevist, ondermaatse teruggegooide vis wordt opgegeten door aaseters en vogels en zoogdieren raken vast in netten.

Op Europees niveau ontwikkelt men maatregelen die ervoor moeten zorgen dat soorten tegen overbevissing beschermd worden en dat bedreigde populaties zich kunnen herstellen. Internationale quota (hoeveelheden die gevist mogen worden) worden vastgelegd en de Europese vloot werd uitgedund.